ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری

چقدر بیهوده به دنبال انعکاس نگاهت روی شیشه ها می گردم. با یه نگاه خیره و غم آلود مثل یه پسر بچه با سرعت به بیرون میدوی و به دور خیره می شی و چقدر بی رحمانه رد نگاهت رو از اطراف پاک میکنی. با این حال به یاد میارم آخرین باری رو که چشمانت می درخشیدن و همینطور به یاد دارم که چقدر از اون زمان گذشته. درسته که این روز ها بیش از پیش روی رد نگاه های همدیگه چشم میذاریم، اما من احساس میکنم روز به روز عمیق تر نگاه ام به نگاهت گره می خوره. تا کی قراره این قایم موشک بازی رو ادامه بدیم؟